Staat en economie
Op 1 juli 1960 werd Somalië onafhankelijk van Italië en Groot-Brittannië waar Somalië sinds 1886 een kolonie van was. De vreugde van de onafhankelijkheid onder de Somaliërs was echter van korte duur, president Mohammed Siad Barre terroriseerde het land na die tijd. Doordat er tijdens de kolonisatie in de 19e eeuw willekeurige grenzen waren getrokken, was de Somalische bevolking verspreid over meerdere landen. Het doel was dan ook om door annexatie van het grondgebied waar de overige Somaliërs leefden, hen weer bij Somalië te krijgen. Oorlogen volgden, waaronder de Ogadenoorlog, en Somalië werd heen en weer getrokken door de grootmachten Rusland en de Verenigde Staten, die zich midden in de koude oorlog bevonden. De strijd, overigens niet alleen met buurlanden maar voornamelijk tussen de verschillende clans en tegen de eigen president, liep volledig uit de hand toen 450 moslims in 1989 door Barres troepen tijdens protestacties vermoord werden.

Ook na Barres vertrek als president hielden de conflicten in eigen land aan, ondanks verwoede pogingen van de VN de zaak te sussen. Een van de clans, de Issak, verklaarde zichzelf onafhankelijk met de Onafhankelijke Republiek Somaliland, met een eigen vlag, munt en leger. Voor de rest van het land is 'chaos' het juiste woord, er zijn weinig tot geen wetten.

De economie van Somalië zit al jaren in een diep dal door droogte en oorlog. Het behoort hierdoor ook bij de vijf armste landen ter wereld met een BNP van ongeveer 120 Amerikaanse dollar per hoofd van de bevolking. Somalië leeft voor een groot deel van alle buitenlandse hulp die het krijgt en lijdt onder een enorme buitenlandse schuld.

Ongeveer 70% van de bevolking leeft van de landbouw, dit getal loopt door de grote droogte echter wel terug. Ze leven voornamelijk van vlees en melk, wat typisch nomadenvoedsel is. Het voornaamste exportproduct is de banaan en zorgt voor bijna de helft van alle exportopbrengsten. Goede klant is Saoedi-Arabië die voornamelijk dierproducten importeert.